piątek, 13 kwietnia 2018

BARDZIEJ LUB MNIEJ ZNANI - Nie jestem mężczyzną, ale obłokiem w spodniach





     W ramach przedświątecznych porządków, poprosiłam syna, o zdjęcie z półek nad telewizorem, do których nie sięgałam, ustawionych tam książek. Wśród nich znalazła się taka, która nie wiem jak trafiła w moje ręce. Była wydana w roku 1949 przez „Książka i Wiedza”, nosi tytuł „Wiersze i poematy”, a autorem jest Włodzimierz Majakowski. Wybór przekładów opracował Adam Ważyk. Nakład wynosił 100 000 egzemplarzy.
   Analizując spis treści, można stwierdzić, że twórczość podzielono na okresy : 1913-1916,1917-21,1922-1927,1923-29(za granicą), 1928-1930. Wśród tłumaczy są: Włodzimierz Słobodnik, Julian Przyboś, Anatol Stern,Julian Tuwim,Mieczysław Jastrun, Władysław Broniewski, Antoni Słonimski, Lucjan Szenwald, Jerzy Putrament, Leon Pasternak, Jan Brzechwa, Artur Sandauer, Stanisław Jerzy Lec. Literaci powszechnie znani tym urodzonym w okresie międzywojennym i PRL-u, na który to przypadała główna część ich twórczości. Wśród tłumaczy znalazły się także nazwiska mnie osobiście nieznane nawet ze słyszenia: Franciszek Parecki(1913-1941 ur. i zm we Lwowie) - polski poeta, tłumacz, karykaturzysta, rysownik-satyryk.
 Piotr Kożuch(brak informacji w dostępnych źródłach),
Zuzanna Ginczanka(wł. Zuzanna Poilna Gicburg, 1917-Kijów- 1944 Kraków) - polska poetka pochodzenia żydowskiego, autorka "Krzątanina mglistych pozorów", "Wiersze wybrane", 
Seweryn Pollak (1907 Warszawa -1987 Sopot) -polski filolog, poeta, eseista i tłumacz. Laureat nagrody polskiego PEN Clubu za przekłady poezji rosyjskiej na język polski. Podczas okupacji niemieckiej uczestnik podziemnego życia kulturalnego stolicy. Autor "Lęk przestrzeni",
 Jan Kott (1917 Warszawa- 2001 USA) - polski krytyk i teoretyk teatru, poeta, tłumacza, eseista, krytyk literacki,. Autor "Szkice o Szekspirze". 

   Cytat zawarty w tytule notki, to nawiązanie do poematu napisanego w latach 1914-15. W artykule "Jak pisać wiersze" ogłoszonym w 1927 roku, sam Majakowski tłumaczy powstanie utworu: "W roku 1913 wracając z Saratowa do Moskwy, chciałem zapewnić pewną przygodną znajomą w wagonie, o swej lojalności wobec jej osoby i oświadczyłem: Nie jestem mężczyzną, ale obłokiem w spodniach... Po upływie dwóch lat "Obłok w spodniach" przydał mi się jako tytuł poematu". Na temat tego dzieła, tak napisano w "Przypisach": "Obok zamieszczonego w całości, w nowym przekładzie Mieczysława Jastruna, "Obłok w spodniach", czytelnik znajdzie we fragmentach najwcześniejsze przekłady z lat 1921-22"(cz.I przekład Anatol Stern; część II przekład Julian Tuwim).
   " Wiersze i poematy" "zostały ułożone w porządku mniej więcej chronologicznym ..., tak by czytelnik mógł śledzić rozwój poety i zmiany jakie w ciągu lat dokonywały się w jego twórczości." Przytoczona anegdotkę usłyszałam jako bardzo młoda dziewczyna i bardzo mi się spodobała. Świadczyła bowiem o wielkim dystansie do siebie samego poety, jak i o ogromnym poczuciu humoru. Pisząc dzisiejszy post, postanowiłam zamieścić wiersze, które najbardziej mi się spodobały, a zawierały treści uniwersalne,  nie odnoszące się do rewolucji.

A aucie
              zmieniwszy ostatniego franka.
-- O której do Marsylii odchodził?-- 
Paryż  
           biegnie, 
                         w świetle
                                           poranka 
odprowadza 
                      w niewysłowionej urodzie.
Rozłąko,
                w oczach 
                                wilgocią wzbieraj, 
czułością 
                  serce mi 
                                   rozkwaś! 
W Paryżu 
                  chciałbym 
                                    żyć
                                            i umierać, 
gdyby nie było
                          takiej ziemi - 
                                                   MOSKWA.

 ("Pożegnanie"; przełożył Jan Kott)


   Dla mnie wiersz ten jest wyrazem tęsknoty człowieka mieszkającego na obczyźnie, a pragnącego powrócić do miejsca urodzenia. Ostatni wyraz MOSKWA, mógłby być zastąpiony każdym innym, w przypadku Polaka najprawdopodobniej byłaby to POLSKA lub Warszawa. 

   Bardzo silne wrażenie zrobił na mnie utwór "Wiersz o radzieckim paszporcie". Przytoczone z niego cytaty nie zachowują oryginalnego układu, bo chodziło tu przede wszystkim o ich sens. Jest to opis reakcji celników na paszporty osób o różnej narodowości: "Na jedne z uśmiechem patrzą, inne badają jak przez aparat. Ze czcią na przykład bierze się paszport, gdzie w dwóch sypialniach brytyjska lwia para"(aluzja do podzielonego pionowo herbu Wielkiej Brytanii). "Na polski patrzy jak na afisz koza, na  polski - w tępej słoniowatości wybałuszone gały jegomości:ten tego, skąd to i co za geograficzne nowości?". "Aż nagle usta przekrzywi grymas, jakby ukłucie poczuł zdradzieckie. To pan urzędnik łaskawie trzyma - czerwonoskórą moją książeczkę. Trzyma - jak bombę, trzyma - jak jeża, jak brzytwę dwusieczną, jak anakondę, kiedy się nagle w palcach rozpręża i syczy jadem dwudziestu żądeł." 

    Posiadany przeze mnie tom "Wiersze i poematy" składa się z poematów: "Obłok w spodniach", ""150 000 000", "Kocham", "Włodzimierz Ilicz Lenin", "Dobrze", "Wojna i świat" oraz 40 wierszy.

 
 "Obłok w spodniach" zaliczany jest do liryki miłosnej, bo podobno inspiracją do jego napisania, było zakochanie się Majakowskiego w Marii Denisowej-Szczadenko, którą poznał w Odessie podczas podróży po Rosji.







Weszłaś,

szorstka, jak „nie!”
męcząc rękawiczek zamsz,
rzekłaś:
Pan wie?
wychodzę za mąż”
Cóż, wychodź.
Nic to.
Wytrzymam.
Widzisz – słucham bez krzyku,
spokojny,
jak puls nieboszczyka.
Pamiętasz?
Mówiłaś:
Jack London,
miłość,
namiętność,
złota garść” -
a ja tylko jedno widziałem:
żeś ty – Giocondą,
którą trzeba skraść!

I ukradziono.
( „Obłok w spodniach”; przekład Anatol Stern)



   Wiersz poświęcony Sergiuszowi Jesieninowi, był odpowiedzią poety, na ostatni wiersz Jesienina, znaleziony przy zwłokach w pokoju hotelowym. 

Żegnaj przyjacielu, do widzenia,

Drogi mój, od krwi serdecznej bliższy.
Ta rozłąka w ciemnych przeznaczeniach
Obietnicą połączenia błyszczy.

Żegnaj bez uścisku dłoni i bez słowa.
Nie martw się, cień smutku z czoła przegoń.
W życiu ludzkim – śmierć to rzecz nie nowa,
A i życie samo – nic nowego 
( Sergiej Jesienin ;tłumaczenie Tadeusz Mongirda)



 Odeszliście,
                        jak mówią,
                                             w inny świat.
Pustka...
                        Lecicie,
                                      wzbijając się w niebo.
I zaliczki nie ma,
                                i knajpy brak.
Na trzeźwo.
Nie, Jesienin,
                           na bok
                                        głupie żarty -
w gardle
                  grudą dławi,
                                             to nie śmiech.

[…..]


Źle urządzony jest

                                 dla szczęścia
                                                          świat nasz.
Trzeba
                wyrwać
                               radość
                                              z nadchodzących tu dni.
Umrzeć w tym życiu
                                     rzecz to wcale łatwa -
tworzyć to życie
                                      jest o wiele trudniej.
(„Sergiuszowi Jesieninowi”; przekład Leon Pasternak)



    Nie jestem politologiem, historykiem ani polonistą. Postem tym nie zamierzam wszczynać dyskusji na temat komunizmu. Przedstawiam człowieka, współtwórcę manifestu rosyjskiego futuryzmu. Jako poeta ukazywał tragizm wrażliwej, myślącej jednostki nękanej przez ustrój. Zafascynowany osobą W.I.Lenina i rewolucją, z biegiem czasu potrafił krytycznie oceniać jej wyniki. Uważał bowiem, że komunizm w Rosji podąża w niewłaściwym kierunku, był za to oskarżany o odejście od doktryny i jej wypaczanie. Jego twórczość już po śmierci, była wykorzystywana w okresie stalinizmu jako materiał propagandowy. Oficjalnie podaje się, że popełnił samobójstwo w roku 1930, ale  okoliczności jego śmierci uważa się za nie do końca wyjaśnione.

Czemu więc

                       powiększać
                                            liczbę samobójstw?
Lepiej
            zwiększyć

                               produkcję atramentu.”
("Sergiuszowi Jesieninowi"; przekład Leon Pasternak)



 Wiersz miłosny(nie znajdujący się w omawianym tomie), poświęcony  został Lilianie Brik, w mieszkaniu której odczytał swój poemat "Obłok w spodniach". Ponoć miała ona znaczący wpływ na życie i twórczość Majakowskiego.




Ja

Lileczko!
To zamiast listu
Obłok w spodniach
Podanie do...
Ty



  Oto fragment wiersza „O plugastwie”

Z wszystkich nieobjętych rosyjskich wyrajów,
z dniem, gdy radziecka zrodziła się władza,
spłynęli,
piórka na prędce zmieniając,
aby się na wszystkie urzędy powsadzać.
Pięć lat cierpliwie siedzeniem gniotąc
tyłki, jak potężne bidety,
cicho jak trusia,
żyją i dotąd.
Uwili przytulne sypialnie i gabinety.
(przekład zbiorowy)

   Wiersz ten mówi o stosunku rosyjskiego mieszczanina do komunizmu, ale mnie przytoczony fragment jakoś dziwnie pasuje do dzisiejszych czasów.

89 komentarzy:

  1. Jesenin i Majakowski to wielkie nazwiska literatury rosyjskiej.Naznaczeni ,jak stygmatem ,czasem w którym żyli ,zapisali w nim swoją obecność .Mocno i wyrażnie.Aż po samobójczą śmierć ,obu.
    Piękna poezja ,piękne ,ciężkie od znaczeń słowa.
    Jesenin pięciokrotnie żonaty ;trzecia żona Isadora Duncan ,piąta Sonia Tołstoj ,wnuczka pisarza.taka ciekawostka/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czy Jesienin był tak charyzmatycznym mężczyzną, że aż 5 kobiet zechciało go poślubić, czy też one były naiwne, że uda się którejś go zmienić? Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
    2. Myślę,że charyzma u niego i chęć "posiadania" u kobiet.Ale szybko przychodziło opamiętanie.

      Usuń
  2. Bardzo ciekawe znalezisko na Twojej półce.
    "Weszłaś" mi się podoba.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Fragment, który Ci się podoba, to część z 4 częściowego poematu. Miałam ochotę zamieścić obszerniejsze fragmenty, ale obawiałam się, że czytający mogą poczuć się przytłoczeni opisem udręczonego, porzuconego mężczyzny. Ukłony

      Usuń
    2. W wierszach o cierpieniu jest głębia. Nie mówię, że te z pozytywnym wydźwiękiem mi się nie podobają, ale w takich jest jakaś taka rozedrgana emocja, która wkręca się prosto w serce.

      Usuń
    3. Nikt nie chce cierpieć, bo to boli, a jednak takie emocje poruszają mocniej niż pozytywne doznania. Pozdrawiam, dziękując za komentarz.

      Usuń
  3. Bardzo lubię poezję Majakowskiego i w młodości chętnie recytowałam jego wiersze po polsku i po rosyjsku.
    Do tej pory kołacze mi się po głowie jego słynny wiersz "Lewą marsz" i to w języku rosyjskim.
    Serdecznie pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Lewa marsz" i to w wersji oryginalnej był dla naszego pokolenia lekturą obowiązkową, nic więc dziwnego, że wiersz zapadł Ci tak głęboko w pamięć. Dziękuję za odwiedziny i komentarz. Przesyłam ukłony.

      Usuń
    2. Trochę pamiętam ten wiersz ze szkoły. Mogę nawet zacytować: "Kto tam znowu rusza z prawej? Lewa! Lewa! Lewa!"

      Usuń
    3. Bardzo podoba mi się język rosyjski, bo jest niezwykle melodyjny. Nawet po rosyjsku przeczytałam "Eugeniusza Oniegina". Piękne są też rosyjskie piosenki, których znam mnóstwo i też podczas gotowania obiadu podśpiewuję je sobie.
      Miłej soboty.

      Usuń
    4. Bojo, myślę, że mniej ważne, którą nogą się rozpoczyna, istotniejsze by iść droga prawdy i uczciwości. Pozdrawiam.

      Usuń
    5. Swego czasu Aniu uwielbiałam rosyjski film muzyczny "Świat się śmieje" z Lubow Orłową. A Bułata Okudżawę lubię najbardziej ze wszystkich rosyjskich twórców. Moja znajomość języka rosyjskiego nie jest tak dobra jak Twoja, dlatego też nie porywałam się na czytanie literatury w oryginale.Życzę aby radość i muzyka nadal były nieodłącznym elementem życia. Pozdrawiam.

      Usuń
    6. Uwielbiam słuchać piosenek słynnego chóru Aleksandrowa, który, niestety, został zdziesiątkowany w wypadku.
      "Świat się śmieje" na zawsze zostanie filmem kultowym.
      Pozdrawiam.

      Usuń
    7. Chór Aleksandrowa to też "rzecz" kultowa, moc pięknych głosów, wspaniała dykcja. Dzisiaj człowiek słucha, tych pseudo piosenkarzy i nie bardzo wie, czy to on ogłuchł, bo nie rozumie tekstu utworu, czy to "coś" jest piosenką? Pozdrawiam.

      Usuń
  4. Ciekawe znalezisko, niemal wywrotowe:-)
    Masz rację, ze ostatni fragment jakoś podejrzanie pasuje do współczesności, czyżby to jakaś wróżba? Kiedyś wróżono sobie los z książek, fragmentów poezji...oby nie:-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przyznam się, że nie słyszałam o takich wróżbach, a wiersz "O plugastwie" jest ponadczasowy nie tylko w przytoczonym urywku. wystarczy mi, że ja się wywracam, a o literaturze jaką posiadam na półkach chcę pisać, bo dużo się mówi o świeżo wydawanych książkach, a te dawniejsze "pragnę ocalić od zapomnienia". Uściski.

      Usuń
  5. Dziękuję zań, gratuluję, a wszystkie znaki na Niebie i Ziemi pokazują, że również zazdroszczę Ci powyższego tekstu. Majakowski wielkim poetą był i mnie zachwyca, zresztą na równi z Jesieninem, a czemu ten ostatni przytoczony przez Ciebie fragment pasuje do dzisiejszych czasów? Dlatego, że wartość poezji... recytowanej, obrazoburczej, odważnej i postępowej Majakowskiego nie przemija wraz z ustrojowymi zmianami. Twórczość Majakowskiego jest żywym dowodem na to, że SŁOWO jest ważne, choć bywa cięte jak karki tych, których dosięgło ostrze szabli Wołodyjowskiego i ostre jak brzytwa mojego nieżyjącego dziadka... pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Twój komentarz, będący mistrzowsko napisanym komplementem nie tylko pod adresem Majakowskiego, ale także moim, sprawił mi ogromną przyjemność. Dziękując za niego, serdecznie pozdrawiam.

      Usuń
  6. Widzę przed sobą bardzo ciekawy post i z przykrością muszę zamknąć stronę. Nie mogę dużo czytać, bolą oczy. Nie czytam też książek , nie dam rady. Kiedyś uwielbiałam wiersze i często je czytałam, bywałam w jury konkursów recytatorskich. Pozdrawiam ciepło.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo zasmuciła mnie informacja o Twoich oczach. Sadziłam, że po przebytych operacjach, będziesz mogła powrócić do czytania i pisania u siebie na blogu. Książki możesz zastąpić audiobookami, o wartości których swoją opinię wyraziła moja przyjaciółka Celina O, w komentarzu do poprzedniego postu. Przesyłam uśmiech i najserdeczniejsze pozdrowienia.

      Usuń
  7. Człowiek czasem nie wie co ma w zakątkach swojego domu ;)
    Uczyłam się języka rosyjskiego w podstawówce, był łatwy i taki melodyjny, miałam z niego lepsze oceny niż z Polskiego ;) natomiast w liceum miałam już Niemiecki i Angielski.
    Z fragmentów poezji, którą tu przedstawiłaś wynika, że autor nie miał lekkiego i szczęśliwego życia.

    Pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ludzie nadwrażliwi zazwyczaj mają niełatwe życie, a u artystów widać to wyraźniej niż u "zwykłego zjadacza chleba". Uczyłam się tych samych języków, ale nie posługiwanie się nimi codziennie, sprawiło że teraz mogę się przyznać do przeciętnej znajomości języka rodzimego. Uściski.

      Usuń
    2. Tak właśnie jest, artyści są indywidualistami i idą swoją ścieżką. Ich życie bywa często niełatwe i podczas uniesień lub upadków emocjonalnych powstaje najwięcej utworów, czy to muzycznych, czy też poematycznych.

      Z językami niestety tak jest, że gdy ich nie używamy, to zapominamy. Niemiecki zapomniałam w zasadzie całkowicie, tak nieraz mi się jakieś słowo przypomni, Rosyjski coś tam niewiele, a Angielski też kuleje, lecz jego pamiętam najwięcej, bo używam podczas naszych wycieczek zagranicznych.

      Pozdrawiam ciepło i wiosennie :)

      Usuń
    3. W szkole podstawowej i średniej wybrałam rosyjski i niemiecki, bo choć angielskiego też już uczono, to w moich szkołach jakoś nie kojarzę. Rok lektoratu na studiach i to na pierwszym roku, to za mało, by coś w głowie zostało po 45 latach. Podróże nigdy nie były przeze mnie tak lubiane, by dopingowały, do nauki tego w świecie powszechnie używanego języka. Dziękując za komentarz, przesyłam uściski.

      Usuń
















  8. najpiękniejsze wiersze to te na życiu oparte
    Pozdrawiam
    https://londynsrondyn.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Za pozdrowienia dziękuję i podobnymi się odwzajemniam.

      Usuń
    2. Uwielbiam Szymborską jej poczucie humoru.
      Rosja jest kolebką sztuki i kultury.
      Ludzie z Moskwy wręcz się puszą teatrem i sztuką
      Pozdrawiam

      Usuń
    3. Ogromny kraj, wybitni twórcy, więc nic dziwnego, że naród ich wielbi. Dziękując za komentarz pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  9. Wielkie nazwiska i takież dzieła. Do głębi poruszył mnie pierwszy wiersz... Można zachwycać się pięknymi miejscami... gdziekolwiek, ale serce lojalnie tęskni do miejsca dorastania

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie ukrywam, że byłam tendencyjna przy wyborze utworów, wybierałam te fragmenty, które "szarpały" dusze i wyciskały łzy. Dziękuję za komentarz i pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  10. Też nie należę do grona specjalistów, wydaje mi się jednak, że w ujęciu historycznym jednostka będąca jakimś twórcą ma w obliczu jakiegoś wielkiego, związanego z szeroko rozumianym uciskiem systemu politycznego dwa wyjścia, wejść między wrony (ewentualnie przemycając w swojej twórczości ukryte przesłania wywrotowe) lub odłożyć twórczość do szuflady/szafy i czekać na lepsze czasy. Na pewno nie można ocenić żadnego artysty w sposób zero-jedynkowy za to, że np. współtworzył jakiś opresyjny system polityczny. Pewnie przesłanki ku temu bywały różne, części z nich nie da się czasem zrozumieć, bez życia w tych samych czasach.

    Wszystko się dziś udało jeśli chodzi o pobyt na działce, tak samo z grillem.

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzierżyńskiego nienawidzono, bo przewodził NKWD, które dopuszczało się okrutnych rzeczy. Można o nim powiedzieć, że współtworzył Kraj Rad. Majakowski, popierał rewolucję, bo wierzył, że wyzwoli on naród spod władzy cara. Kiedy jednak przekonał się, że zamienił "stryjek siekierkę na kijek", krytykował nową władzę. Nie jestem pewna czy można postawić znak równości między współtwórcą a zwolennikiem. Dziękuję za komentarz, pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
    2. Dlatego według mnie warto zawsze zapoznać się nieco dokładniej z czyjąś biografią, zanim zacznie się tak jak czynią to niektóre środowiska kogoś szkalować. Niektórzy ludzie sądzą, że świat jest czarno-biały, że wszystko jest proste i przejrzyste. Dobrze jeśli taka osoba zauważy to kiedyś, gorzej jeśli cały czas będzie upierać się przy swoim stanowisku.

      Kurt Cobain należy do tzw. ,,Klubu 27", nieoficjalnej listy znanych muzyków (choć nie tylko), którzy z różnych przyczyn zmarli w wieku 27 lat (też mniej więcej, są tam też takie osoby, którym brakowało nieco do tej rocznicy swojej). Jakoś zawsze smucą mnie takie historie, nie tak dawno usłyszałem, że zmarł Avicii szwedzki didżej, miał 29 lat tylko.

      Pozdrawiam!

      Usuń
    3. Każda śmierć, bez względu na to w jakim wieku następuje, boli i zasmuca. Kiedy umierają ludzie młodzi, a na dodatek uzdolnieni, strata wydaje się być podwójna. Ukłony i miłego weekendu.

      Usuń
    4. Mnie zwykle zadziwia w takich przypadkach to, że nikt nie był w stanie pomóc takiej osobie z problemami jakie miała. Czasem jest tak, że osoba nie chce się leczyć, jednak są też takie przypadki, gdy rodzina, znajomi, całe otoczenie nie zrobiło nic, by zapobiec śmierci. Wtedy to też dodatkowo boli.

      @_@ To kurka w takim razie nieco.

      Zgadzam się, wyniki wszelkie jak są dobre powodują swojego rodzaju oddech ulgi.

      Pozdrawiam!

      Usuń
    5. Nie za bardzo rozumiem, do czego odnosi się @@ To kurka... Ludziom czasami brakuje empatii, a kiedy indziej przychodzi ona za późno. Ukłony.

      Usuń
    6. Ten mój komentarz poprzedni wiąże się z komentarzem jaki mi zostawiłaś na blogu w kontekście możliwości opuszczania domu przez Ciebie.

      Majówka już mi się właściwie skończyła, jutro uczelnia, zajęcia, jednak od nowego tygodnia znów mogę oddać się różnym pobocznym zajęciom.

      Pozdrawiam!

      Usuń
    7. To nie jest takie proste akurat. Bo na ostatnich zajęciach w kwietniu była mowa jedynie o sobocie 5 maja, że może nie być zajęć. Wniknęło to z faktu odrabiania jakiegoś dnia wolnego w administracji publicznej, nie sądziłem jednak, że wszyscy łącznie z wykładowcami nie pojawią się na zajęciach w ogóle. O niedzieli nie było mowy, a i tak było jak wczoraj. Nie wiem jak to możliwe, musiałem chyba przegapić jakąś informację, że jednak nie ma zajęć w obydwa dni.

      Pozdrawiam!

      Usuń
    8. Mam nadzieję, że kolejne spotkania, będą odbywały się bez zakłóceń. Powodzenia i miłych majowych dni.

      Usuń
    9. Wydaje mi się, że kolejne zjazdy na uczelni będą zgodnie z terminarzem i tak dalej. Innej opcji nie widzę specjalnie.

      To kurka wodna moim zdaniem. Mam nadzieję, że szybko ten kryzys uda Ci się pokonać.

      @_@

      Pozdrawiam!

      Usuń
    10. Końca kryzysu nie widać i nic go nie zapowiada, ale cieszę się, że u Ciebie wszystko gra. Pozdrawiam.

      Usuń
    11. Mam nadzieję, że jednak za jakiś czas pojawi się choć promyk nadziei. Nie wnikam w szczegóły, jeśli będziesz chciała to pewnie wspomnisz w czym rzecz, jeśli nie to zrozumiem także.

      Pozdrawiam!

      Usuń
    12. Bo według mnie spotkanie z premierem Morawieckim miało charakter medialny, a niemal na pewno było i drugie, które miało charakter wewnątrz partyjny. Tak przynajmniej mi się wydaje.

      :) Dzięki wielkie, na razie jeszcze czekam na wieści z tej firmy. Zobaczymy jak to wszystko się rozwinie.

      Pozdrawiam!

      Usuń
    13. Najprawdopodobniej masz rację, chociaż ostatnio słyszałam, że prezes niedomaga, więc może spotkania nie było. Przeciętny Polak na tym nie stracił, więc nie ma się czym przejmować. Pozdrawiam i dziękuję za pamięć oraz troskę.

      Usuń
  11. To mnie zaskoczyłaś. Majakowski kojarzył mi się jedynie z wierszami opiewającymi ZSRR, bo to tylko z nimi "zetknięto mnie" dość nachalnie w czasach zielonych szkolnych peerelowskich lat.
    Czy wtedy podobały by mi się te inne, nie agitacyjne wiersze? Pewnie nie, bo wtedy inne czasy były. Wtedy nie doceniało się nawet piękna i melodyjności języka rosyjskiego skoro nam ten język kochać wraz z jego najwyższym w państwie przedstawicielem kazano.

    Ale teraz - doceniam jak najbardziej. Pięknie pisał Majakowski. Dziękuję :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Także dziękuję za przeczytanie i opinię. Po to dorastamy, by nie tylko doświadczenie ale i mądrość zdobywać. W szczenięcych latach też nie ceniłam Majakowskiego. Oddzielałam sądy o władzy radzieckiej od poglądów na temat narodu rosyjskiego, ale to było niestety wszystko.

      Usuń
  12. Liczyłem, że skoro w tytule pojawił się "Obłok w spodniach" to i jakiś fragment tego wiersza (bo całość jest za duża na blog) zamieścisz.
    Majakowskiego czyta się dobrze, bo w większości są to przekłady Tuwima, ale dla znających rosyjski (ja już powoli zapominam) polecam oryginały.
    Mnie też zauroczył "Obłok w spodniach", bo miałem dość podobne zdarzenie, przytoczę więc fragment wiersza mistrza:

    "...
    "Sądzicie może, że to bredzi malaria?
    To było.
    Było w Odessie.
    "Przyjdę o czwartej" — powiedziała Maria.
    Osiem. Dziewięć. Dziesięć.

    I oto wieczór,
    zgrudniały i chmurny,
    odszedł od okien, powlókł się za nocą.
    Za zgarbionymi plecami
    kandelabry
    rżą i chichocą.
    "
    ..."

    Moja Maria też nie przyszła o czwartej, bo ... zapomniała. Przyszła po kilku dniach i ... została do dzisiaj.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przytoczyłeś zwrotkę pierwszą i drugą, które brzmią podobnie zarówno tłumaczone przez Anatola Sterna jak i Mieczysława Jastruna(część 1 poematu). Ja pisząc, kim była kobieta inspirująca poetę do napisania poematu, wybrałam z części pierwszej środkowy fragment "Weszłaś..." Najwidoczniej fragment wraz z podpisem tłumacza umknął Twojej uwadze. Nie wybierałabym na tytuł notki anegdoty związanej z jakimś utworem, nie zamieszczają jego fragmentu. Dziękuję za komentarz, Twojej wiernej Marii pozwolę sobie zadedykować:
      "Mario!
      Imienia twego boję się zapomnieć,
      jak poeta boi się zapomnieć
      jakiegoś słowa
      zrodzonego w mąk nocnych obłędzie,
      które wielkością
      mogłoby mierzyć się z Bogiem."
      Pozdrawiam oboje.

      Usuń
  13. Ja nie nie z tych co na forsę wiersz przekuli
    I prócz świeżo upranej koszuli
    Szczerze mówię, nic mi nie potrzeba

    Fascynował mnie ten minimalizm
    POzdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bywasz u mnie rzadko, ale Twoje komentarze minimalizmem i trafnością spostrzeżeń dorównują temu, co fascynowało Cię u Majakowskiego. Serdecznie pozdrawiam.

      Usuń
  14. A mnie w Majakowskim zawsze fascynowały Jego oczy...Jak żelazna brama do duszy...;o)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No cóż gdyby nie brano pod uwagę, z jakiego kraju się wywodził, to jako postawny, przystojny mężczyzna, mógł zauroczyć niejedną. Dziękuję za komentarz i ślę uściski.

      Usuń
  15. Ciekawe znalezisko. Czasem sami nie wiemy co posiadamy w czterech ścianach i teraz zastanawiam się jakie 'skarby' kryje pokaźny księgozbiór mojego taty... Znawczynią rosyjskiej poezji nie jestem. O wiele bardziej po drodze jest mi z tamtejszą literaturą... Języka rosyjskiego uczyłam się w podstawówce i ogólniaku, do dziś nieźle się nim posługuję w mowie i piśmie. No i potrafię zaśpiewać 'Pust wsiegda budiet sonce':D.
    Swego czasu chciałam nawet studiować na UJ-towskim kierunku 'język i kultura Rosji', złożyłam papiery i zostałam przyjęta ale koniec końców i tak wybrałam... 'geografię turystyczną'.
    Spacer po lesie, żeby zebrać i uczesać myśli... w ciszy- świetny pomysł:)
    Pozdrawiam Iwono!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Najwidoczniej, miłość do podróżowania okazała się silniejsza od upodobań do prozy rosyjskiej. Dziękując za pamięć i życzliwość, przesyłam uściski.

      Usuń
    2. Geografię studiowałam czysto hobbistycznie i wyłącznie dla przyjemności. Przyznaję, że pchnęło mnie do tego zamiłowanie do podróżowania i ciekawość świata. Dzięki tym studiom zdobyłam wiedzę (np. z geologii, geomorfologii, hydrologii, geoekologii czy religioznastwa), którą ciężko byłoby mi zdobyć w inny sposób i dzięki której inaczej patrzę na odwiedzane miejsca, dostrzegając więcej niż pozostali:) Ale to nie jedyne studia, które skończyłam, a zawodowo jestem związana z czymś jeszcze innym.
      Pozdrawiam serdecznie i życzę Ci pięknej majówki:)

      Usuń
    3. Jesteś nie tylko ciekawa świata i złakniona podróży ale i wiedzy, o czym świadczą dwa kierunki studiów. Podziwiam. Dziękując za zainteresowanie blogiem i komentarze, również życzę udanego majowego wypoczynku.

      Usuń
  16. Bardzo cenię i lubię rosyjską poezję, podobnie jak powieści. Czytałam ich więcej na studiach, potem niestety czasu zawsze brakowało. A dzięki Tobie poznałam te, których do tej pory nie znałam. Dziękuję

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sądziłabym, że studentka germanistyki(bo o taki kierunek Cię podejrzewała jako tłumaczkę przysięgłą z niemieckiego) prędzej zgłębiałaś literaturę niemiecką niż rosyjską, a tę ostatnią lubisz nadprogramowo. Najważniejsze jednak jest to, że notka przypadła Ci do gustu na tyle, że zechciałaś zostawić komentarz, za który dziękuję. Pozdrawiam.

      Usuń
  17. Obok mnie jest ulica Majakowskiego. Wiedziałam, że był poetą, ale w sumie nie znałam jego wierszy. Teraz już będę wiedzieć :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miło, że przeczytałaś tekst i wyniosłaś z niego dodatkową wiedzę. Wszak każdy bloger pisze z tym zamiarem, by zaciekawić czymś czytających. Pozdrawiam.

      Usuń
  18. Muszę znowu wrócić do tej rosyjskiej twórczości. A przecież kiedyś dużo jej czytałam.
    Życzę Ci radości z otaczającej Cię wiosny
    Wiosny w przyrodzie i w życiu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Każdy z nas w młodości robił znacznie więcej niż na stare lata się chce. Cieszę się z wiosny i przyrody. Takiej samej radości życzę Tobie na wszystkie dni, tygodnie i miesiące.

      Usuń
    2. Pozdrawiam końcówką kwietnia z jego zapachami i kolorami

      Usuń
    3. Pozdrowienia odwzajemniam i życzę udanej długiej majówki.

      Usuń
    4. Czekam na kolejne zapiski
      Pozdrawiam końcówką długiej majówki

      Usuń
    5. Nastąpiła chwilowa(przynajmniej mam taką nadzieję) blokada myśli. Pozdrawiam.

      Usuń
    6. Nawet majowe kolory i wiosenny wiatr nie przywiały natchnienia?
      Pozdrawiam zapachem konwalii

      Usuń
    7. Póki co jest wielki ból głowy, zniechęcenie i odrzucanie wszystkiego, co napiszę jako mało "strawne". Pierwszy raz od wielu lat, maj mnie nie cieszy. Dziękując za komentarze, pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  19. Jak fajnie, że są blogi..człowiek sobie siedzi ogląda jakiś serial:):):):):):):),kończy ,zagląda na bloga a tu proszę odnalezione skarby,które nam pięknie przedstawiłaś...I cytat ,który wciaż przesłaniem i dziś....
    "Umrzeć w tym życiu
    rzecz to wcale łatwa -
    tworzyć to życiu
    jest o wiele trudniej."

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za przytoczenie końcówki wiersza poświęconego S.Jesieninowi. Życzę by tworzenie w życiu było przyjemnością i choć nie zawsze przychodzi łatwo, to zawsze daje ogromną satysfakcję. Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  20. Sprawiłaś mi wielką ucztę przypomnieniem Majakowskiego i cytatami jego wierszy. Wiersze miłosne, piękne! Mało słów, a ileż treści!!!
    Wykład Twój bardzo ciekawy!
    Pozdrawiam bardzo serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miło mi, że mogłam sprawić radość. Za pochwałę tekstu dziękuję. Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  21. Dużo emocji w zaprezentowanych wierszach i bardzo mi się podobają, nie znałam i tej książki też. Ciekawa, czasami mamy coś i nie wiemy jak to zdobyliśmy:) Lubię stare książki, ale moja córka też więc później są u niej. Czytam i wysyłam:) Nie lubię elektronicznych, ja muszę mieć prawdziwą i ładną zakładkę i to jak z dobrą herbatą, przy stronach końcowych smutno mi , że to już się kończy. Dziękuję za udostępnienie, było miło poczytać:) Miałam herbatę, trochę cedzę, bo chcę mieć dłużej, dochodzę do końca ciekawej powieści, a u ciebie dostałam ciastko:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Do niedawna książka elektroniczna mnie nie pociągała. Ponieważ jednak nie mogę sama buszować po bibliotecznych regałach, to dla przyjemności obcowania z literaturą, chyba będę musiała się "przełamać". Życzę wielu wspaniałych chwil z dobrą książką, aromatyczną herbatą i smacznym ciastkiem.

      Usuń
  22. A ja znalazłam wczoraj w swojej domowej bibliotece
    Sergiusz Jesenin-Poezje.355stron.Wydane w 1795 roku.Z dedykacją.Nawet nie wiedziałam,ze to mam.
    A pierwszy wiersz jest taki/w tłumaczeniu Anny Kamieńskiej.
    "Gdzie na kapusty zagony
    Czerwoną wodą wschód płynie,
    Tam mały,malutki klonek
    Ssie matki zielone wymię"

    Warto czasem sprawdzić co się ma w domu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No proszę, zupełnie niezamierzenie, skłoniłam Cię do porządków. Ciekawe czy autor dedykacji jest jeszcze w Twojej pamięci? Dzięki za wspaniały wiersz i komentarz. Uściski.

      Usuń
  23. Iwonka dryfuje w poezji między Szymborską a Twardowskim
    Są na przeciwnych biegunach, aleauwielbiam ich poczucie hymoru - Dystans Szymborskiej jest godny pozazdroszczenia,
    a franciszkańska postawa Twardowskiego urzeka
    Nie mam pojępoj czy czytałaś Sławomira Kopra
    "Żony Bogów "
    To o naszych największych :
    Gombrowiczu i jego małżonce
    Ricie
    O żonach Mrożka swoją drogą pokochałam gościa
    I o Miłoszu

    OdpowiedzUsuń
  24. Wymienionej przez Ciebie książki nie czytałam. Jakoś tak się składa, że żaden z nich nie jest mi bliski. Jeżeli jednak o zonach mowa, to chciałam popełnić post o żonach polskich i angielskich władców, ale po napisaniu połowy, zapał mi minął.Z wiosną stałam się leniwa i nic mi się nie chce. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Lenistwo to najlepsze co człowieka dopada jest jak ból I przypomina o błogim nygóstwie

      Usuń
    2. Bólu każdego dnia mam tyle, że lenistwo chętnie darowałabym sobie. Gdy człowiek ma zajęte ręce i głowę, to łatwiej wszystko znosi. Pozdrawiam.

      Usuń
  25. Kiedyś wierszy Majakowskiego uczyłam się w szkole, głównie rewolucyjne, ale nam podobały się te miłosne i te o życiu. Wymienialiśmy się poezją, bo w bibliotekach, podobnie jak dzisiaj, nie było współczesnej poezji.
    Serdecznie pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W szkole literatury się nie odkrywa, nie uczy, ją się tam zabija sztampowością. Tylko przy indywidualnym podejściu do ucznia, można w młodym człowieku rozbudzić miłość do prozy lub poezji. Dziękuję za odwiedziny i komentarz, kłaniam się.

      Usuń
  26. Ja też czasem znajduję jakieś rarytasy o kt zapomniałam na półce.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Każdy ma w domu takie zapomniane "skarby", czasami są to książki, ulubione ubrania lub bibeloty, które dawno temu nam sprawiały przyjemność. Dziękuję za odwiedziny, pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  27. Kiedyś dużo czytałam wierszy, poezja zawsze była blisko mnie. Teraz z konieczności oszczędzania wzroku, muszę sobie tej przyjemności odmówić. Nawet Twojego posta nie mogłam doczytać do końca. Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ściskam Cię serdecznie i gorąco wierzę, że w miare upływu czasu, wzrok po operacji będzie się poprawiał. Dziękuję za komentarz i odwiedziny.

      Usuń
  28. Dziękuje za przypomnienie tych wierszy. Czasami warto przemyśleć swoje życie, swoje uczucia...Nie pędzić bez sensu do przodu...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miło, że zajrzałaś na mojego bloga. Przemyślenia co jakiś czas, pozwalają nam dostrzec, że się rozwijamy, doroślejemy, stajemy się refleksyjni. Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń