O KOBIETACH I MĘŻCZYZNACH

 

   Kalendarzowa wiosna ma jeszcze kilka dni, by do nas zawitać. Jednak Dzień Kobiet i Dzień Mężczyzny tuż tuż. Kiedy zamieściłam post walentynkowy, to w komentarzu Livii pojawiło się pytanie " A panowie nie piszą o miłości? Bo to nie męskie?"

Piszą o miłości i pięknie mówią o kobietach. Dlatego w pierwszej wersji tego postu chciałam zamieścić wiersze, których autorami byliby mężczyźni- moi ulubieni poeci: B. Leśmian "Nie obiecuję ci prawie nic", K. Przerwa-Tetmajer "Lubię kiedy kobieta", A. Asnyk "Jednego serca", L. Staff "Twe złote włosy" i K.I. Gałczyński "Długom błądził i szukał". Okazało się jednak, że mam kłopot z drugą częścią notki, bo  nie przyszły mi na myśl żadne utwory pisane przez mężczyzn o mężczyznach.  Jednak po zastanowieniu, postawiłam na żart, w słowie i grafice. Z tomu I "Poezja polska. Antologia" wybrałam utwory zawarte w "Z ludowych przyśpiewek", mówiące o kobietach i mężczyznach. Uzupełniłam je dwoma utworami Jana Kochanowskiego z tomiku "Fraszki nieprzystojne", bo bardzo mi się spodobały. Mam nadzieję, że i czytającym przypadną do gustu.

NIE BYŁAM JA MNISZKĄ

Nie byłam ja mniszką i nie będę,

A dawałam gębusi i jeszcze będę.

      Jeźli komu zazdrość,

      A ja jeszcze na złość

      Dawać będę.

      Jeźli mniszkom zazdrość,

       A ja mniszkom na złość 

       Mniszką nie będę.

Wtedy ja cię wezmę moja kochaneczko,

kiedy się obróci na opak słoneczko.

Chocia się obróci na cztery opaki,

nie pójdę ja za cię, boś ty lada jaki.

DO DZIEWKI

A co wiedzieć, gdzie chodzisz, moja dziewko śliczna

A mnie tymczasem trapi tęskność ustawiczna;

Jakoby słońce zaszło, kiedy nie masz ciebie,

A z tobą i w pół nocy zda się dzień na niebie.

(Jan Kochanowski „Fraszki nieprzystojne”.)

Kie sysek nazbieram, przecie się ogrzejem,

a z tobą, Janiczku, kaz ja się podziejem.

Wolem ci ja, wolem w lesie syski zbierać

jako się, Janiczku, z tobą poniewierać.

Poczekaj mnie, Janiczku, w Krakowie na moście,

poślę ci pióreczko rybeczką na poczcie.

Niejedna rybeczka popod mostem przeszła,

żadnej jek nie widział, żeby piórko niesła.

Juz-ek się ozenił, a juz to i amen,

tak-ek się utopił, jak we wodzie kamień.

Zalecał się Bartek Marynie,

Póki widział kluski w kominie,

A jak wyjadł kluski z komina:

- Bywajze mi zdrowa, Maryna!

Śpiwał słowik, śpiwał

Na zielony śliwce

Kiej się ni mas zenić,

Nie pochlibiaj dziwce.

***dawniej określenie dziewka odnosiło się do panny

DO BARTOSZA

Bartoszu łysy, a z hiszpańską brodą,

Godzien by łaski za swoją urodą;

Ale panienki na cię niełaskawy,

Tak powiadają, żeś nogieć* wąchawy**;

Co jeśli tak jest, szkodać i urody,

I tej łysiny, i tej czystej brody.

(Jan Kochanowski „Fraszki nieprzystojne”)

*nogieć(tu) hultaj, nicpoń

** wąchawy-śmierdzący

   Jak mogliście się przekonać z zamieszczonych utworów, zwodzić partnerów potrafią panie i panowie. Pamiętając o 8 i 10 marca, miejmy świadomość, że jeżeli oczekujemy szacunku, sami powinniśmy go okazywać, najlepiej przez cały rok.

    Wszystkim świętującym życzę dobrej zabawy i wspaniałego humoru.

POŻEGNANIE

 

   Wczoraj odbył się pogrzeb Teresy Miodek, nauczycielki i bibliotekarki. Żegnam Ją jako była uczennica i koleżanka po fachu. W latach 1970-74 byłam uczennicą V Liceum Ogólnokształcącego im. Gen. J. Jasińskiego we Wrocławiu. Znałam nazwisko małej, filigranowej kobiety. Grzywka i koński ogon, to był Jej znak rozpoznawczy. W tamtych latach nie kojarzyłam tej zawsze uśmiechniętej nauczycielki ze znanym językoznawcą. Sądziłam, że może to być zbieżność nazwisk. Informacja na jednym z portali o śmierci ukochanej żony prof. Jana Miodka i krótka informacja o Teresie Miodek, uzmysłowiła mi, że poznałam Ją wiele lat temu.

   Opowiadała nam, że Jej drobna postura, była powodem zabawnych sytuacji. Gdy jako opiekunka młodzieży prowadziła uczniów na seans filmowy, była brana za jedną z nich. Mojej klasie towarzyszyła jako opiekunka na wycieczce, która odbywała się w czasie matur trwających w liceum. Okres nauki w VLO, był dla mnie bardzo trudny, a Pani Teresa pomogła mi przetrwać. Nie mogła wiedzieć, że planuję studiować bibliotekarstwo, bo ten pomysł zaświtał w mojej głowie w III klasie. Wcześniej jednak, to właśnie Ona powierzyła mi funkcję łącznika klasy z biblioteką. Moim zadaniem było, upominanie uczniów, by oddawali na czas książki(zazwyczaj lektury szkolne). Chciała w ten sposób podnieść moją rolę w klasie, jakby wiedziała, że nie czułam się dobrze wśród kolegów.

Dla młodych ludzi jest bardzo ważną rzeczą, by mieć wzory do naśladowania. Ja wśród nauczycieli, którzy mnie uczyli, miałam takowe. Teresa Miodek była jedną z tych osób. Nie pojadę już nigdy do rodzinnego Wrocławia i nie będę mogła zapalić światełka dla Niej.

   Niechaj ten tekst będzie podziękowaniem i osobistym pożegnaniem z kobietą o wielkiej kulturze osobistej i ogromnym sercu.

LUTY na koniec!

 

    

   Wielu z Was odbywa podróże duże i małe. Opisujecie je w swoich postach, bogato ilustrując zrobionym zdjęciami. Niestety nie podróżuję, ale postanowiłam opisać hasła zaczynające się słowem LUTY. Znajdziecie tu również informacje na temat innych wyrazów zawierających litery z tego słowa. Mam nadzieję, że będą one małą ciekawostką.

LUTYCKA -ulica na osiedlu Jeżyce, znajdującego się w Poznaniu.

LUTYCY-Lucicy, Wieleci,Wilcy-lud zachodniosłowiański; jedna z trzech grup połabskich. zajmowali ziemie nad rzeką Hawelą i Pianą po wybrzeże Morza Bałtyckiego. Cztery główne plemiona: Redarowie, Dolency ,Czrezpinianie i Chyżanie utworzyły związek znany już w IX w. Władzę formalnie sprawował więc, faktycznie więc, faktycznie zaś oligarchia możnych, wśród których dużą rolę odgrywali kapłani Swarożyca. Wojna wewnętrzna między Redaram i Czrezpinianami doprowadziła do upadku politycznego znaczenia Lutyków, ostatnia o nich wzmianka pochodzi z 1074 roku Na przełomie XI i XII wieku ziemie ich weszły częściowo w skład tworzącego się księstwa zachodniopomorskiego, a częściowo znalazły się pod wodzą Obodrzyców..

LUTYN- osoby o tym nazwisku, znaleźć można w Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego.

Kościół parafialny św. Józefa

LUTYNIA(niem. Leuthen) – wieś w Polsce, w woj. dolnośląskim. W1757 miała miejsce bitwa, którą upamiętnia poniemiecki pomnik. Został odsłonięty w 1854, zniszczony w 1945, a odrestaurowany w 2011. We wsi znajdują się dwa kościoły: Kościół parafialny św.Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny(XIV w.) i kościół ewangelicki bezstylowy z XIX w., obecnie rzymskokatolicki, pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Inne zabytki to: mur obronny wokół cmentarza z bastejami i renesansową bramą, zabytkowy budynek(1920) dawnego Muzeum bitwy pod Lutynią, wiatrak Koźlak z 1845 r, żółty szlak wokół Wrocławia im. doktora Bronisława Turonia.

Poniemiecki pomnik bitwy pod Lutynią

LUTYNKA-wieś w Polsce, w województwie lubuskim. Przez wieś przepływa ciek Otwiernica. W latach 1975-1998 wieś administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego. Miejscowość wzmiankowana w 1484 jako Lewithen, dawna posiadłość szpitala św. Krzyża w Żarach. Obecnie znajduje się tu ośrodek dla osób bezdomnych i najuboższych, prowadzony przez MONAR. Z końca XIII wieku pochodzi zabytkowy kościół filialny pw. św. Anny(wielokrotnie przebudowywany), wewnątrz renesansowy ołtarz i barokowe wyposażenie. Inne zabytki to: brama-dzwonnica z XV wieku i dwa kamienne krzyże pokutne.

LUTYNOL – lek.

   Oto inne wyrazy zawierające w sobie litery wyrazu luty.

LUYTN Willem Jacob(1899=1994)-astronom amerykański, pochodzenia holenderskiego autor wielu prac z fotometrii gwiazdowej. Badał rozmieszczenie białych karłów. Wykrył je w Hiadach i innych gromadach gwiazd.

LUTCZYN Edward(1947-) -polski artysta plastyk o charakterystycznej kresce. Znany z karykatur i rysunków satyrycznych. Autor ilustracji i plakatów zarówno dla najmłodszych jak i dla dorosłych.

   

    Z wielką niecierpliwością wyczekuję MARCA, bo może z nim przybędzie wiosna. Już dziś zapraszam na post o Dniu Kobiet obchodzony przez niektórych 8 marca i Dzień Mężczyzny obchodzony w Polsce 10 marca, a na świecie jako Międzynarodowy Dzień Mężczyzn 19 listopada.

O MIŁOŚCI

   Zanim z życzeniami z okazji Dnia zakochanych czyli walentynek dacie lub dostaniecie bukiet czerwonych róż, bombonierkę, maskotkę z symbolem serca lub kartkę. Przyjmijcie ode mnie "wiązankę" wierszy, stworzonych przez moje znajome blogerki. Niektórzy uważają, że poeci najpiękniej piszą o miłości. Dlaczego? Jak napisała Margerithes 24 lutego 2025 roku

poezja zawsze jest zapisem –
czasem cichym jak zbliżenie dłoni do pożaru,
czasem krzykiem, który wywraca język na lewą stronę,
pokazuje wnętrzności systemu, pęknięcia w ścianach.

są tacy, którzy piszą, żeby zagrzmiało,
żeby wyrwało bruk spod stóp,
żeby język miał ostre krawędzie
i ciął jak szkło w gardle.

są też ci, którzy piszą w półszeptach,
wplatają wiersze w ciszę,
żeby polityczna pamięć nie zmiotła ich, jak suche liście.
czy to skuteczne?

czy wiersz może coś zmienić?
może jest tylko światłem odbitym od rewolucji,
może iskierką na marginesie,

może ogniem, który kogoś obudzi.
ale na pewno nie jest cieniem.
nigdy nie była.

   Jedną z pierwszych, która zaczęła bywać na moim blogu była Jotka, autorka bloga Pani od biblioteki . Wielka miłośniczka podróży dalekich i bliskich. Uwielbia odkrywać wszelkiego rodzaju ciekawostki i je opisywać lub fotografować. Pasjonatka art journala. Z Jej zakładki „Wiersze” wybrałam:

Bliskość

Daj mi rękę

niech jej ciepło

do serca głęboko przenika.

Daj mi usta

niech ich smak

znów zmysły moje rozpali.

Zwróć swe oczy

na chwilową niepewność

mojego oblicza.

Daj mi siebie -

nasze ciała wszak tęsknią

za sobą z dali

Bo bez niej nie ma dobrej miłości. Drugi wiersz

Przytul do serca

Przytul do serca

smutki

niech się w cieple

Twej dobroci

ogrzeją.

Przytul do serca

zwątpienie

niech się karmi

Twą niesłabnącą

nadzieją.

Przytul do serca

pośpiech

niech lenistwem

się błogim

nasyci.

Przytul do serca

marzenia,

podsłuchaj

najskrytsze swe

myśli.

Przytul do serca

bliźniego

uczuciom

daj wyraz

namiętny.

Przytul do serca

świat cały

niech się

dobrą energią

napełni.

   to prośba do nas wszystkich, bez tych elementów, nawet największa, najpiękniejsza miłość, pozostałaby tylko słowem.

    Parę lat temu pisząc post na walentynki, poprosiłam Frau Be, wtedy autorkę bloga „Zdaniem Frau Be”, a dziś SZPROTKI WE WŁOSACH POTARGAŁ WIATR... , żeby podarowała mi jakieś wiersze o miłości. W swoim dorobku ma dwa tomiki - "Katalog cnót niemodnych" i "36 wariatek". Miałam okazję, przeczytać kilka rozdziałów Jej powieści, ciekawe studium życia u schyłku PRL-u.  Przysłała sporo, a ja wybrałam:

Najpiękniejszy wiersz

Chcę Ci dać najpiękniejszy wiersz

o Tobie, o mnie, o nas...

lecz przecież Ty wszystko już wiesz,

co jeszcze mogę ponad?

* * *

Za oknem góry i ptaków śpiew,

z tej strony ja – taka mała!

Patrzę na Ciebie i drżę cała,

więc Ty... Po prostu – Ty przytul mnie!

* * *

Ofiaruję Ci dziś tak niewiele, tak mało...

tylko moją wdzięczność, tylko moje serce,

tylko moją duszę, tylko moje ciało,

tylko siebie całą – nic więcej.

Oddaję Ci wszystko, czym jestem i co mam,

składam swoje życie w Twoje ręce,

byś uczynił z nim to, co zechcesz Ty sam

i ufam Ci – czy można więcej?

Dzień dobry

Leniwe słońce, zaspane, zamglone

wstaje powoli nad moim miastem.

Otula ciepłym, porannym blaskiem

aleje parków i ulice uśpione.

Budzi do życia drzewa zielone,

kasztanów liście pięciopalczaste,

przegania z nieba obłoki pierzaste,

przegląda się w oknach i patrzy w mą stronę.

Powracam z wolna z sennego marzenia,

uśmiecham się tęsknie do światła na ścianie,

które radością świat opromienia

i zanim jeszcze dnia pełnia nastanie,

myśli szczęśliwe w słowa zamieniam:

Dzień dobry... Dzień dobry, Kochanie!

(Frau Be)

                                              

   Życie ma to do siebie, że nie wszystkie dni są w nim dobre, chociaż zaczynamy je powitaniem. Starajmy się kochać nie tylko 14 lutego, a zacznijmy od siebie, bo Rossmann proponuje by 13 lutego był Dniem kochania siebie- "Kocham cię, powiedz także sobie".  Kiedy tę reklamę zobaczyłam pierwszy raz, drażniła mnie. Jednak kilka dni temu odwiedził mnie 42 letni kolega syna. Chciał wiedzieć jak sobie radzę. Kiedy mówił o sobie, widziałam młodego człowieka, zakompleksionego i myślącego o sobie jak najgorzej. Przeraziło mnie to i wtedy zrozumiałam, że wśród nas może być wielu takich, którym dzień pokochania siebie jest bardzo potrzebny. 

             

   Autorka bloga https://venapoetica.blogspot.com/, jest propagatorką współczesnej poezji polskiej i współzałożycielką "Babińca literackiego".

Wiersz Joanny Idzikowskiej-Kęsik „Pilnie poszukiwana” zdał mi się właściwy. 

Pilnie poszukiwana

szukam Miłości 
gdzie ona się podziała 

brudna Rumunka siedzi na betonie 
i udaje że usypia dziecko 
gdyby je kochała - myślę 
nie siedziałaby z nim na mrozie 
podchodzę jednak i wyciągam portfel 
dzieckiem jest stara plastikowa lalka 
kobieta uśmiecha się do mnie bezzębnie 

szukam Miłości 

naszprycowany narkoman wyniszczony przez hiv
 zbiera na prochy 
kupuję bułkę nie dam mu pieniędzy 

szukam Miłości 

gruba lesbijka podrywa mnie w barze 
skoro jesteś kobietą 
dlaczego wyglądasz jak facet - pytam 
bo lubię - odpowiada 

a ja uparcie wciąż szukam Miłości 

umalowana prześliczna kobieta 
prowadzi dziecko co ma skośne oczy 
dziecko sepleni 
nie mów do mnie mamo 
słyszę syk kobiety a potem płacz dziecka 

i gdzie jest ta Miłość 
siła napędowa całego kosmosu 

znalazłam ją 
znalazłam Miłość 

w tej sprytnej Rumunce 
chorym narkomanie 
grubej lesbijce 
nieudolnej mamie 

każdy ma prawo 
do własnej interpretacji
 Miłości 

JoAnna Idzikowska - Kęsik, Jelenia Góra 1997

a utwór poniższy, to piękne wyznanie i opisanie zarazem uczucia, którego pragniemy

czy wiesz

że istnieją godziny
znaczące więcej niż życie
takie o których ludzie
mówią po prostu
szczęście

chwile przemykające
drastycznie jak okamgnienie
te co zostają w sercu
na teraz i na potem

czy wiesz że są pocałunki
zostawiające ślady
jak zanurzone w tuszu
trudnym do usunięcia
pieczątki na pamięci

wiesz że istnieje miłość
niespodziewana szczera
taka która na zawsze
odwraca bieg wydarzeń

nie wiem czy wiesz
jak boli tęsknota
za zapachem

ulotność dotykalna
i żal niewysłowiony
że to co nas spotyka

przypadkiem ukradnie
czas

JoAnna Idzikowska-Kęsik 19.II.17

    Lena Sadowska, to mistrzyni opisywania w kilku wersach kolorów tęczy, śpiewu ptaków, szumu traw i oglądanych krajobrazów. Z Jej przebogatego dorobku poetyckiego wybrałam wiersze:

upiekłam dziś

twój ulubiony placek z wiśniami
potem czekałam a dmitrij
chworostowski śpiewał
słuczajnyj wals
wypaliły się świece
wino zmętniało czy może
tylko półzmierzch nas spowił

nie miniemy
tak jak pozostał ten poranek
w nas
kiedy starłeś kroplę czereśni
z moich ust a jeśli nawet
to na chwilę tylko
przecież
położymy się cieniem
na zagubionych szpargałach
ja tu ty tam wyrysowani istoty
rozdzielone
bo do jednej spóźnia się
zaproszenie

Lena Sadowska(wiersze - strzępki myśli z dnia 12 marca 2019 roku)

powiedział

znikam
gdy wplatasz się miękko
w moją przezwykłość
a ja brnę
w ciebie bez opamiętania
aż wsiąknę

Lena Sadowska(wiersz z 11 listopada 2016)

bez ciebie

jestem bura
wklęsam w nijakość
sypiam pijam jadam
bez przekonania

Lena Sadowska(16 stycznia 2018 wiersze w oszukiwaniu straconego czasu)

   Kiedy pod koniec lat 80-tych walentynki zawitały do Polski, nie łączyłam ich z żadnymi wcześniejszymi świętami. Tak jak większość uważałam je za napływową z USA nowość. Do tego czasu zdążyłam przeżyć już kilka miłosnych uniesień. Od mężczyzn nie dostawałam kwiatów i bombonierek. W roku 1984 wraz z urodzeniem syna, moja miłość miała tylko jedną twarz. Swoje doświadczenia z poszukiwania miłości zamknęłam w utworach:

KOCHANKOWIE

Pierwszy księdzem chciał być -

poznałam miłość platoniczną.

Drugi zdjęcie mi dał -

z napisem „semper idem”,

przebolałam miłość wzgardzoną.

Inni mówili „kocham”

przeżyłam gorycz porzucenia.

I tak upłynęło życie,

w którym kochałam

miłości nie zaznając.

KSIĘŻNICZKA

Obiecywałeś miłość

wierzyłam.

Zdradziłeś i odszedłeś

rozpaczałam.

Miałam być księżniczką

na ziarenku grochu.

Stałam się pośmiewiskiem

dla obłudnego motłochu.

   Rozpoczęłam post cytatem Margerithes, pozwólcie, że i Jej utworem zakończę. Wszystkim z okazji Dnia zakochanych życzę, by znaleźli miłość, bo jej szukamy, za nią tęsknimy i oby zawsze miała w sobie...

urok

Jestem kobietą. Usta i oczy
drżą w wilgotnym wzruszeniu.
Włosy wciąż lśnią – zobacz,
skóra napięta snem, aksamitny oddech.
Tak, jestem kobietą, eteryczną brunetką.

Kapusta kiszona z miodem od rana,
okna szeroko otwarte – ćwiczę głos,
nie tracę kontroli.
Moja bujna piękność łagodna, lecz niepokojąca,
kładzie się cieniem na owłosione ciało
zdobywcy egzotycznych trofeów.

Dla kaprysu, bez protestu
daję się prowadzić za rękę,
wdychając twoją młodość.

(Margerithes)(dowcip) 09.01.09

GDZIE JESTEŚ?

 

   Autorem bloga zatytułowanego „Bzdetnik” jest Adam Madulski( https://adam-madulski.blogspot.com).

 Archiwum bloga pokazuje 337 postów, od czerwca 2014 do lipca 2025 roku. Chciałam napisać, że jak na 11 lat istnienia, liczba wpisów jest niewielka. Jednak okazało się, że sama rozpoczęłam 11 rok blogowania, a ilość postów wynosi 257 na dzień dzisiejszy. Lepsza mogę okazać się tylko w ilości osób komentujących, bo W „Bzetniku” od pierwszego postu, wpisy komentuje tylko Errata Pola Erratyjskie, ale jest to autorka, która na swoim blogu występuje sporadycznie. Od tekstu „Dyżurny szofer”(30 X,2014) jako komentująca pojawia się Margerithes. To właśnie Ona zwróciła mi uwagę na tego autora i jego zapiski. W swoim komentarzu pod moim grudniowym postem z 2024 roku napisała: ”Trafiłam tutaj dzięki https://adam-madulski.blogspot.com/ Adama, który ma Twój blog na swojej liście „czytam”. Dla mnie to najlepsza rekomendacja.”.

   Nie pamiętam by na moim pierwszym blogu „Moje hobby, to życie” , który na blogomanii istniał do 2014 roku,  wśród komentujących był mężczyzna. Na obecnym gościło kilku panów, ale albo oni rezygnują ze mnie, albo ja z nich. Teraz pozostał tylko Antoni Relski, ale zamieszcza komentarze rzadko związane z tematyką postu, najczęściej są to życzenia wielkanocne lub bożonarodzeniowe. Z tym większą ciekawością, zajrzałam do mężczyzny, który umieścił mnie wśród blogów czytanych przez siebie. Wielka szkoda, że nie odważył się zamieścić komentarza. 

   Przez dwa dni, przeczytałam rok 2014. Do roku 2020 jest tych postów sporo, natomiast lata 2021-25, to zaledwie 19 wpisów. Na swojej stronie A.M. zamieścił znaczek fb, ale nie znalazłam tam Jego profilu. W czasie czytania postów w pierwszym roku działalności „Bzdetnika”, nurtowało mnie pytanie: dlaczego ciekawie i poprawnie językowo piszący autor bloga, nagle zmniejszył swoją aktywność w ostatnich latach. Pomyślałam, że może był ofiarą covidu, albo innej ciężkiej choroby. Przerwałam czytanie początkowych notek i rozpoczęłam lekturę ostatnich. Chyba znalazłam odpowiedź, jeżeli nie całą, to przynajmniej częściową. . W roku 2021, gdy zmniejszyła się ilość postów tak napisał: ”Kilka dni temu minęło siedem lat od ukazania się pierwszego posta na tym blogu. Szok, że istnieje tak długo. Wiem, że rzadko już coś tu piszę, ale lubię to miejsce przez siebie stworzone. Lubię popatrzeć na siebie takiego, jakim byłem w publikowanych kilka lat temu tekstach. Wydaje mi się, że czas blogów przeminął na korzyść videoblogów, bo blogi, które lubiłem czytać jeden po drugim milkną i niewiele z nich jest wciąż uaktualnianych. Ja również nieczęsto tu bywam, ale pozostawiam sobie to miejsce, żeby móc tu wracać, jeśli poczuję taką ochotę... „.

   Natomiast 12 czerwca2024 roku zamieścił post zatytułowany "Dekada", pozwalam sobie zacytować notkę w całości, bo nie tylko odpowiada na pytanie, ale daje próbkę stylu pisania, który bardzo mi się spodobał, gdyż sprawia, że bez względu na długość czy tematykę postów, czyta się je szybko.

„DEKADA”

„Dziesięć lat temu ukazał się pierwszy post na tym blogu. Oczy przecieram myśląc banalnie o pędzącym czasie. Jestem o dekadę starszy. Czy inny? Trochę tak, choć w środku wciąż mam tyle samo lat. Bardzo rzadko tu zaglądam, ale dziś przypomniałem sobie o tym miejscu i postanowiłem napisać kilka jubileuszowych słów. Był czas, kiedy to miejsce było dla mnie ważne. Dzień zaczynałem od sprawdzenia, czy i co w komentarzach pod moimi postami napisali Czytelnicy i kończyłem często publikacją nowego posta...

Dane mi było w blogosferze zetknąć się z wieloma ciekawymi ludźmi, o wielkiej wrażliwości i empatii. Jestem za to doświadczenie wdzięczny. Żałuję, że ich blogi zamilkły, choć rozumiem, że stało się tak, bo spełniły swoją rolę i ich Autorzy po prostu ruszyli dalej realizować się w inny sposób. Mam nadzieję, że wszyscy Oni miewają się dobrze.

Udało mi się tu zrobić coś dobrego. Dać wsparcie. Uszczęśliwić Szalonego Marcina konsolą wraz z Grupą Szalonych Mikołajów.

Udało mi się tu zrobić coś złego. Zranić dobrego człowieka.”

   Na wartościach tego bloga, w miarę upływu lat, poznawało się coraz więcej osób, bo liczba komentujących wzrastała.

  Mam nadzieję, że w lipcu 2025 roku Adam Madulski postanowił przenieść się tylko na inną platformę i dlatego „Bzdetnik” można znaleźć w sieci, choć tytułu tego nie wskazuje wyszukiwarka, pokazując inne strony. W maju 2024 roku w odpowiedzi na komentarz, tak napisał:  „eM, dziękuję. Aż mi się tak ciepło wokół serca zrobiło. Wróciłem właściwie przez przypadek w poszukiwaniu jednego z postów o Bibi pt Kąpiółka, bo chciałem go skopiować i wysłać koleżance. A że długi weekend u mnie z jakąś paskudną infekcją w tle, zacząłem czytać te swoje wypociny i wciągnęły mnie. Jadę po kolei od końca i niektóre naprawdę mi się podobają. Rozczulają wręcz. Ale że Ty o mnie pamiętałaś? Szok.” 

 
  Kim jest Adam Madulski jako autor bloga? To wnikliwy, ale pobłażliwy obserwator naszej rzeczywistości. W swoich notkach opisuje współpracowników oraz ludzi z otoczenia, których spotyka na swojej drodze. Jego teksty nie są pozbawione humoru, co sprawia, że nawet temat prozaiczny, opisany jest jako coś fajnego, godnego uwagi. Tak napisał w jednym z pierwszych postów: 

„Z racji wykonywanego zawodu, muszę się dokształcać. Właśnie skończyłem studia podyplomowe. Ale nie o studiach będzie tu mowa, ale o koleżankach z tych studiów. Tak się złożyło, że w trzydziestoosobowej grupie przewaga kobiet była miażdżąca – byłem jednym z dwóch mężczyzn. Ten drugi przedstawiciel, ze względu na niezbyt efektowną powierzchowność, jakoś dla koleżanek nie zaistniał. W przeciwieństwie do mnie. Nie, nie dlatego, że jestem jakimś super przystojniakiem. Owszem, jestem wysoki, szczupły, o wcale miłej aparycji. No dobra. Jestem przystojny. Tak uznały koleżanki. Trzy z nich wzięły sobie mnie na cel. Dochodziło do komicznych sytuacji. Musiałem się bardzo pilnować, żeby swoim towarzyskim zainteresowaniem wszystkie trzy sprawiedliwie i po równo obdzielać, bo były o siebie cholernie zazdrosne i gdybym z którąś z nich dłużej rozmawiał niż z pozostałymi, demonstrowały swoje niezadowolenie w dość złośliwy sposób.” 

   Zatem to człowiek wykształcony, pochodzący z gór, a w czasie prowadzenia bloga, mieszkający w Katowicach. Ma dobre relacje z Matką, ale o innych członkach rodziny nie znalazłam wzmianki w przeczytanych postach.  Byłam ciekawa, czy na wyświetlonych na swoim blogu stronach bywa jako komentator. No i już teraz wiem, że choć u siebie nie wstawia nowych postów, to jest cały i mam nadzieję, że zdrowy, bo zamieścił  w styczniu tego roku swoje komentarze na trzech czytanych przez siebie blogach. Na niektórych znalazłam także wpisy osób znanych i mnie: Margerithes, Jotkę, Oko, Lecha. Na swoim blogu ma zakładkę „Zakątek szalonych Mikołajów”, w którym znajdziemy listę osób

  „ ludzie świetliści, dryfujący po bezkresnych odmętach Internetów pośród mrowia innych żeglarzy, rozbijający swoje skarbonki by pomóc bliźnim. W chwili obecnej organizacja składa się z następujących Członków”- wśród nich wymienia swojego brata i 24 inne osoby. 

   Zadaniem ich było sprawianie przyjemności innym, wspomina o tym w cytowanym już poście „Dekada”. Bardzo lubię tych, którzy nie myślą tylko o sobie, dlatego uznałam Adama za „człowieka pozytywnie zakręconego”. Adam M. pozostaje dla mnie zagadką, nie wiem czy podpisuje się prawdziwym nazwiskiem, czy to nick wymyślony na potrzeby bloga? Dlaczego mój blog znalazł się na długiej liście innych przez Niego czytanych? Niby bzdetnik czyli notatnik bzdetów, a jednak mówiący o sprawach ważnych, ważniejszych i najważniejszych- o ludziach.

   Pozwólcie, że dzisiejszy post zakończę piosenką, która kołatała mi się w głowie w czasie jego pisania.

"Gdzie jesteś, Mały Książę? Gdzie
Odszedłeś z mej książeczki kart?
Czy po pustyni błądzisz znów?
Rozmawiasz z echem pośród skał?"
„Mały książę” Katarzyna Sobczyk

   

DUMA MNIE ROZPIERA!

"Slowoku "- to polska wersja Wordle

     Do gry w „Słowoku” zachęciła mnie Jotka, parę miesięcy temu. Zadałam sobie trud i sprawdziłam, kiedy dokładnie to było. Oto co napisała autorka bloga „Pani od biblioteki” 8 stycznia 2025 roku ”Rozrywki umysłowe- zaczęłam grać online w Mahjonga i Słowoku.

Dobre ćwiczenia dla koncentracji i gimnastyki umysłu.

Najlepsze wyniki: w pierwszym 7 minut plansza, w drugim odgadnięcie wyrazu w trzecim rzędzie, ale w łatwej wersji.

Obie gry wciągają bardzo!”. (powiększyłam skopiowany z bloga Jotki wpis, dla lepszego odczytania-mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone). 

   Zgadzam się z Jej zdaniem. Parę dni temu grałam w Mahjonga 3D, nie sprawdzałam czasu, bo nie myślałam, że będę dzisiaj mówiła Wam o moich codziennych rytuałach. 
    Pierwszym jest zrobienie sobie kawy, piję ją przy laptopie, choć zawsze mam obawę, czy nie wyleję na klawiaturę. Ze smakiem aromatycznego napoju na języku, zasiadam do "Słowoku", gry online na "Kurniku". Po odgadnięciu dwóch słów(niestety zdarzało się, że tylko jednego), przechodzę do gry w kierki na pasjansgry.pl. 

   W kartach mi się nie wiedzie, bo rzadko udaje mi się wygrać rundę. Nawiązując do tytułu, powiem dlaczego rozpiera mnie duma. Wczoraj grając w "Słowoku", po odgadnięciu słów, postanowiłam zagrać w losowe odgadnięcie 10 wyrazów. Udało mi się 3 razy. Odpadłam na czwartym, choć właściwe słowo miałam na myśli, lecz go nie wpisałam. Poszukiwanym słowem było ZACNY. Zabawa zajęła mi 7:09s. W wersji 2/2 dzisiaj odgadłam oba wyrazy w 4 próbie. Dzięki temu po roku grania mam odgadniętych 657 słów na 717. Daje mi to 3096 pozycję w rankingu. Poszukując 10 losowo wybranych wyrazów, odgadłam wszystkie. Po tym "wyczynie", takie dane pokazały mi się na ekranie:

24 H -71/504; 7D - 473; średni czas 2:03s. Nie umiem ocenić jakie to jest osiągnięcie, ale chodziło o sprawdzenie siebie, a nie o bicie rekordów. Było to jednak na tyle motywujące, że postanowiłam każdego następnego dnia próbować odgadnąć nie tylko 2/2. Zobaczymy czy niedziela była wyjątkowa, a wyrazy po prostu łatwe, czy też był to dowód na to, że mózg pracuje nie najgorzej. 

   Nie pamiętam u kogo przeczytałam, że w "Słowoku" bawi się też Klarka Mrozek-autorka bloga Dziś też Cię kocham .  

    Jestem ciekawa czy inni czytający mojego bloga też poświęcają czas na odgadywanie słów i jak często to robią? Może sympatycy "Słowoku" powinni założyć jakiś klub?

   To tyle wieści tego poranka. Kawa dopita, czas zmierzyć się z kierkami. 

    Pozdrawiam serdecznie.
    

BABCIA I DZIADEK

Miałam fantastycznych dziadków. Szczególną rolę w moim życiu odegrała Babcia Helena. Zawsze traktowała mnie jak normalne dziecko. Moi rodzice też byli dobrymi dziadkami. Wnuczka i wnuczek wspominali ich często. Mnie niestety nie było dane zostać babcią, czego bardzo żałuję, ale życie napisało swój własny scenariusz. 

   Wszystkim Babciom i Dziadkom urzędującym w sieci i tym poza nią,  składam życzenia: zdrowia, sił witalnych i dużej cierpliwości, bo jak mawiała moja matka "ile cierpliwości, to tyle mądrości".

* dziękuję autorom memów, że zamieszczając swoje prace w internecie, umożliwili mi pokazanie ich w moim poście.