Dzisiaj o godzinie 7.00 czytając notkę autora "Kawiarenki" dowiedziałam się o śmierci wspaniałego człowieka, wielkiego Polaka, wybitnego sportowca RYSZARDA SZURKOWSKIEGO.
Nawet ci,którzy nie interesowali się kolarstwem, oglądali Wyścig Pokoju, bo kiedy w nim uczestniczył, zawsze dostarczał wzruszeń i emocji. Pamiętam czasy, gdy dzieciaki na chodnikach rysowały kredą trasy, na których zawodnikami były kapsle z wklejonymi w środek papierowymi flagami poszczególnych państw. Po obejrzeniu w telewizji transmisji z kolejnego etapu, chłopcy i dziewczynki wychodzili na dwór i pochyleni nad tymi stworzonymi przez siebie trasami pstrykali kapslami, odgrywając ów wyścig. Wtedy nie mówiło się o "Szurko-manii", ale tak należałoby nazwać, to uwielbienie dla wyśmienitego kolarza, a po zakończeniu kariery zawodniczej, również trenera kadry kolarzy szosowych, między innymi Lecha Piaseckiego.
Kiedy zwycięzcą wyścigu w 1956 został Stanisław Królak nie znałam uroku kolarstwa. Gdy triumfował w Wyścigu Pokoju Ryszard Szurkowski w latach: 1970, 1971,1973, 1975 byłam nastolatką, która podziwiała zmagania kolarzy, oglądając transmisję. Był 12-krotnym mistrzem Polski, 4-krotnym medalistą Mistrzostw Świata i 2-krotnym vice mistrzem Igrzysk Olimpijskich. Żaden inny Polak nie stawał na podium tyle razy co Ryszard Szurkowski. Z Polaków zwyciężali w Wyścigu jeden raz :Stanisław Szozda(1974), Lech Piasecki(1985) i Piotr Wadecki(2000).
Sport polski poniósł ogromną stratę, my społeczeństwo również, bo coraz mniej jest wśród nas ludzi szlachetnych, skromnych, a tak bardzo twórczych(współautor książek o kolarstwie:Ryszard Szurkowski, Krzysztof Wyrzykowski "Kolarstwo"(1979); Ryszard Szurkowski, Krzysztof Wyrzykowski "Być liderem"(1983); Ryszard Szurkowski, Krzysztof Wyrzykowski, Kamil Wolnicki "Ryszard Szurkowski.Wyścig. Autobiografia".(2019)).
